Bunny who?

Why? Who? What's this blog about? It's about MEEEE!

Being a Widow

My experience of dealing with grief as a widow

Astrocytoma

About Jane's brain tumour journey: Astrocytoma.co.uk
 

Jane's Post: What Radiotherapy is really like

12 November 2011

Going through files on Jane's laptop, I found this unfinished blogpost she wrote about her radiotherapy. It dates back to 19th March 2009. The radiotherapy had finished a month earlier and Jane was suffering with severe side effects from the treatment.

=========

I am going to try to convey what it is like to have finished radiotherapy and the side effects that go along with it. Whilst it hasn't all been plain sailing, the side effects to report at present (my treatment lasted for six weeks from 05/01/09 to 18/03/09) are tiredness, forgetfulness, stupidity and generally feeling like my brain is wrapped in cling film. I feel like I am totally unable to function.

Also, I am still on the steroids (tapering them off slowly) which means that I am quite hungry and need food. I try to eat fruit and healthy cereal. Thank the lord for cornflakes with raisins.

The tiredness is a direct effect of the treatment but it is not really known why this happens. If you are taking steroids these can also cause tiredness - particularly when you stop taking them. Travelling to the hospital for treatment can also be a cause of tiredness. Unfortunately, the tiredness does not go away immediately when the treatment ends, but usually carries on for at least six weeks. Getting better is a slow process. The steroids cause havoc with my appetite. I feel hungry all the time so I EAT EAT EAT. It's difficult to have any control but I must otherwise i'll just get bigger and bigger.

I don't fit into any of my jeans anymore so my wardrobe is limited to tracky Bs and PJ trousers. Both very comfy but not suitable for leaving the house. And i'm developing some shocking stretch marks which is probably the most upsetting part. I am losing weight slowly (too slowly) by eating sensible things - bleugh - and limiting portion sizes and going to the gym regularly. UGH. I have a scan in a couple of months to see what effect the radiotherapy has had. There's no point in doing it sooner because it will all look abnormal and will worry the radiographers. I will keep everyone updated with the results. I spoke to my consultant the other day who said I was looking well, which was nice. Made me feel less blimp-like.

2 comments:

Anonymous said...

Na het lezen van het item in de zijaanzij log ik vandaag in op je blog. Geroerd door je schrijven van de afgelopen week besluit ik te reageren.
Maar ja wat schrijf je dan? Knap van je hoe je, je erdoor heen slaat? Het eerste jaar is het moeilijkste? De scherpte van de pijn wordt echt minder? Geen idee, ik weet wel dat toen ik ruim 3,5 jaar geleden mijn vrouw verloor niets met deze goed bedoelde woorden en steun had. Ik dacht het zal allemaal wel maar jullie weten niet hoe het echt is om je partner op zo’n jonge leeftijd te verliezen en woorden verzachten niet die bijna ondragelijke stekende pijn die er de hele dag is. Soms op de voorgrond, soms latent aanwezig.
Ik had, net als jij, de behoefte om te schrijven, vooral voor mijzelf maar ook om transparant te zijn naar mijn omgeving wat er allemaal bij mij van binnen gebeurden. Ik heb dat nagelaten, bang voor bang voor mijn eigen emoties en voor onbegrip en ongewenste reacties. En daar heb ik spijt van.
Daarom wil ik je een hart onder de riem steken, ga door met dat te schrijven wat je voelt. Het is een gedeelte van je rouwverwerking, het is een manier om de dingen dragelijk te maken. Ik wens je veel succes en heel veel warmte toe.

N.W.A.

(Er zijn dus weldegelijk lotgenoten)

Dutchcloggie said...

Hallo,

Wat lief dat je de moeite hebt genomen een reactie achter te laten. En wat vreselijk dat je de emoties van dichtbij hebt moeten mee maken. Natuurlijk weet ik wel dat er lotgenoten zijn maar ik heb ze hier nog niet gezien/gesproken.

Ik zou niet weten wat ik zou doen als ik het niet allemaal op schreef. Het schrijven is niet alleen een uitlaatklep voor mijn emoties maar ook een manier om 'met Jane bezig te blijven'. En om mijn vrienden te laten weten hoe het met me gaat. Want uit zichzelf bellen doen de meeste mensen niet.

Het is nooit te laat om dingen alsnog op te schrijven als je denkt dat het je kan helpen! Desnoods volledig anoniem, op een blog of in je eigen schrijfboek.

In elk geval, heel erg veel sterkte. Ik weet dat het voor jou 'al' 3.5 jaar gelden is maar volgens mij maakt tijd het verdriet niet minder. Hooguit minder scherp.

Marieke

Post a Comment